ਮੁੱਖ ਮੀਨੂ ਖੋਲ੍ਹੋ

ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਪੰਜ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਦੋ ਜੁੱਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਸੇ ਚੌਭੁਜੀ ਮੈਦਾਨ ਉੱਤੇ ਖੇਡੀ ਜਾਣ ਵਾਲ਼ੀ ਇੱਕ ਖੇਡ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਮਕਸਦ ਦੋਹੇਂ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੱਡੇ ਇੱਕ ਖੰਭੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ 10 ਫੁੱਟ (3 ਮੀ.) ਉੱਚੀ ਅਤੇ 18 ਇੰਚ (46 ਸੈ.ਮੀ.) ਦੇ ਵਿਆਸ ਵਾਲ਼ੀ ਬਿਨਾਂ ਤਲੇ ਵਾਲ਼ੀ ਜਾਲ਼ੀਦਾਰ ਟੋਕਰੀ ਵਿੱਚ ਗੇਂਦ ਮਾਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਦੇ ਗ੍ਰਾਉੰਡ ਦੀ ਲੰਬਾਈ 28 ਮੀ: ਤੇ ਚੌੜਾਈ 15 ਮੀ: ਹੁੰਦੀ ਹੈ।ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਤੇ ਮਕਬੂਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।[1]

ਬਾਸਕਟਬਾਲ
Jordan by Lipofsky 16577.jpg
ਮਾਈਕਲ ਜਾਰਡਨ ਪੁਰਾਣੇ ਬੌਸਟਨ ਗਾਰਡਨ ਵਿਖੇ ਸਲੈਮ ਡੰਕ ਮਾਰਨ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ
ਸਰਬ-ਉੱਚ ਅਦਾਰਾਫ਼ੀਬਾ
ਪਹਿਲੋਂ ਖੇਡੀ ਗਈ1891, ਸਪਰਿੰਗਫ਼ੀਲਡ, ਮੈਸਾਚੂਸਟਸ, ਅਮਰੀਕਾ
ਗੁਣ
ਛੋਹਮੌਜੂਦ
ਜੁੱਟ ਵਿੱਚ ਜੀਅਇੱਕ ਪਾਸੇ 5
ਰਲ਼ਵਾਂ ਲਿੰਗਹਾਂ, ਅੱਡੋ-ਅੱਡ ਮੁਕਾਬਲੇ
ਕਿਸਮਜੁੱਟ ਖੇਡ, ਖਿੱਦੋ ਖੇਡ
ਸਾਜ਼ੋ-ਸਮਾਨਬਾਸਕਟਬਾਲ
ਟਿਕਾਣਾਅੰਦਰਲੇ ਮੈਦਾਨ (ਮੁੱਖ) ਜਾਂ ਬਾਹਰਲੇ ਮੈਦਾਨ (ਸਟਰੀਟਬਾਲ)
ਮੌਜੂਦਗੀ
ਓਲੰਪਿਕ1904 ਅਤੇ 1924 ਦੀਆਂ ਉਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ 'ਚ ਵਿਖਾਈ ਗਈ
1936 ਤੋਂ ਗਰਮੀਆਂ ਦੀ ਓਲੰਪਿਕ ਦਾ ਹਿੱਸਾ

ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਇਕ ਟੀਮ ਖੇਡ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੋ ਟੀਮਾਂ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੰਜ ਖਿਡਾਰੀ, ਇਕ ਆਇਤਾਕਾਰ ਅਦਾਲਤ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਇਕ ਬਾਸਕਟਬਾਲ (ਲਗਭਗ 9.4 ਇੰਚ (24 ਸੈ) ਵਿਆਸ) ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਟੋਕਰੀ 18 ਇੰਚ (46 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ) ਵਿਆਸ ਵਾਲੀ ਇਕ ਫੁੱਟ 10 ਫੁੱਟ (3.048 ਮੀਟਰ) ਉੱਚੀ ਇਕ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਹਰ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਇਕ ਬਕਬੋਰਡ ਤੇ ਪਈ) ਜਦੋਂ ਕਿ ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੂਪ ਦੁਆਰਾ ਗੋਲੀ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ। ਇੱਕ ਫੀਲਡ ਟੀਚਾ ਦੋ ਪੁਆਇੰਟਾਂ ਦਾ ਮੁੱਲਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਤਿੰਨ-ਪੁਆਇੰਟ ਦੀ ਰੇਖਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਸ਼ੁੱਧ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਖੇਡ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਤਕਨੀਕੀ ਫਾ .ਲ ਸ਼ੂਟ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਇੱਕ-ਪੁਆਇੰਟ ਮੁਫਤ ਥ੍ਰੋਅ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੇਡ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੁਆਇੰਟਾਂ ਵਾਲੀ ਟੀਮ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਨਿਯਮਿਤ ਖੇਡ ਸਕੋਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਧੂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਖੇਡ (ਓਵਰਟਾਈਮ) ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸਸੋਧੋ

ਦਸੰਬਰ 1891 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਜੇਮਜ਼ ਨੈਸਿਮਥ, ਮੈਸਾਚੁਸੇਟਸ ਦੇ ਸਪਰਿੰਗਫੀਲਡ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਯੰਗ ਮੈਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਚਨ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਸਕੂਲ (ਵਾਈਐਮਸੀਏ) (ਅੱਜ, ਸਪਰਿੰਗਫੀਲਡ ਕਾਲਜ) ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਕ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਅਤੇ ਇੰਸਟ੍ਰਕਟਰ, ਇੱਕ ਬਰਸਾਤੀ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਜੀਮ ਕਲਾਸ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਸ ਨੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਇਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਇਨਡੋਰ ਖੇਡ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਹੋਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮੋਟਾ ਜਾਂ ਕੰਧ ਵਾਲੇ ਜਿਮਨੇਜ਼ੀਅਮ ਲਈ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆੜੂ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਨੂੰ 10 ਫੁੱਟ (3.0 ਮੀਟਰ) ਉੱਚੇ ਟ੍ਰੈਕ 'ਤੇ ਟੰਗ ਦਿੱਤਾ। ਆਧੁਨਿਕ ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ, ਇਸ ਆੜੂ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਲ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਹਰ "ਟੋਕਰੀ" ਜਾਂ ਅੰਕ ਬਣਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੇਂਦਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਇਹ ਅਸਮਰਥ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਲਈ ਟੋਕਰੀ ਦੇ ਤਲ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਵਾਰ ਗੇਂਦਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਲੰਬੇ ਡੋਵਲ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੁਟਬਾਲ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਖੇਡੀ ਗਈ ਸੀ। "ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਫੁਟਬਾਲ" ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੋਲ ਗੇਂਦਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਗੇਂਦ ਦੇ ਢੱਕਣ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਿਲਾਈ-ਇਕੱਠੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਾਹਰ-ਅੰਦਰ ਪਲਟ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਨਫਲਾਟੇਬਲ ਬਲੈਡਰ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਮੋਰੀ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਲੇਸ ਦੇ ਇੱਕ ਸੈੱਟ ਦੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਸ ਅਤੇ ਡ੍ਰਾਈਬਲਿੰਗ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਆਖਰਕਾਰ ਇੱਕ ਕਿਨ-ਮੁਕਤ ਬਾਲ ਨਿਰਮਾਣ ਵਿਧੀ ਕੱਟੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਨੈਮਿਸਥ ਦੁਆਰਾ ਸਮਰਥਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। (ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਮਰੀਕੀ ਫੁੱਟਬਾਲ ਵਿਚ, ਲੇਸ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਪਕੜ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਸਾਬਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਤਕ ਬਣੀ ਹੈ.) ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਗੇਂਦਾਂ ਭੂਰੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ 1950 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਟੋਨੀ ਹਿਕਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਕ ਗੇਂਦ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵਧੇਰੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿਓ, ਸੰਤਰਾ ਰੰਗ ਦੀ ਗੇਂਦ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜੋ ਹੁਣ ਆਮ ਵਰਤੋਂ ਵਿਚ ਹੈ।ਡ੍ਰਿਬਲਿੰਗ ਅਸਲ ਖੇਡ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਪਾਸ" ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ. ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਪਾਸ ਕਰਨਾ ਬਾਲ ਅੰਦੋਲਨ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਸਾਧਨ ਸੀ. ਡ੍ਰਾਇਬਲਿੰਗ ਨੂੰ ਆਖਰਕਾਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਪਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਗੇਂਦਾਂ ਦੀ ਅਸਮੈਟਿਕ ਸ਼ਕਲ ਦੁਆਰਾ ਸੀਮਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਆੜੂ ਦੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ 1906 ਤੱਕ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਬੈਟਬੋਰਡਾਂ ਨਾਲ ਮੈਟਲ ਹੂਪਸ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਕ ਹੋਰ ਤਬਦੀਲੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਇਸ ਲਈ ਗੇਂਦ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੀ. ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਟੋਕਰੀ ਵਿਚ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਟੀਮ ਇਕ ਅੰਕ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ। ਜਿਸ ਵੀ ਟੀਮ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅੰਕ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਮੈਚ ਜਿੱਤੇ. ਟੋਕਰੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਮੇਜਨੀਨ ਬਾਲਕੋਨੀ ਵਿੱਚ ਠੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਬਾਲਕੋਨੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਕ ਸ਼ਾਟ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਦਖਲ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬੈਕਬੋਰਡ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ 'ਤੇ ਵਾਪਸੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਟਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਧੂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ। 2006 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਉਸਦੀ ਪੋਤੀ ਦੁਆਰਾ ਲੱਭੀ ਨੈਮਸਿਥ ਦੀਆਂ ਹੱਥ ਲਿਖਤ ਡਾਇਰੀਆਂ, ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨਵੀਂ ਗੇਮ ਤੋਂ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡ ਦੇ ਚੱਟਾਨ ਤੇ ਡਕ ਨਾਮਕ ਖੇਡ ਤੋਂ ਨਿਯਮ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸਫਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।

ਫਰੈਂਕ ਮਹਾਂ, ਮੁੱਢਲੀ ਪਹਿਲੀ ਗੇਮ ਦੇ ਇੱਕ ਖਿਡਾਰੀ, 1892 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ ਦੇ ਬਰੇਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੈਮਿਸਥ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਗੇਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਨੈਮਿਸਥ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਸੀ। ਮਹਾਂ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸਨੂੰ "ਨੈਸਿਮਿਥ ਗੇਂਦ" ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਉਹ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਕਿਸੇ ਖੇਡ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਮਹਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ?" ਨੈਮਿਸਿਥ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਟੋਕਰੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇਗਾ।” ਪਹਿਲੀ ਅਧਿਕਾਰਤ ਖੇਡ 20 ਜਨਵਰੀ, 1892 ਨੂੰ ਅਲਬਾਨੀ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਵਾਈਐਮਸੀਏ ਜਿਮਨੇਜ਼ੀਅਮ ਵਿੱਚ ਖੇਡੀ ਗਈ ਸੀ। ਨੌ ਖਿਡਾਰੀ. ਖੇਡ 1-0 ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਈ। ਸ਼ਾਟ 25 ਫੁੱਟ (7.6 ਮੀਟਰ) ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਜ ਦੀ ਸਟ੍ਰੀਟਬਾਲ ਜਾਂ ਨੈਸ਼ਨਲ ਬਾਸਕਿਟਬਾਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ (ਐਨਬੀਏ) ਦੇ ਕੋਰਟ ਦੇ ਅੱਧੇ ਅਕਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਰਟ 'ਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਫੁੱਟਬਾਲ 10 ਨਾਲ ਇੱਕ ਟੀਮ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ 11 ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ)। ਜਦੋਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਫੁਟਬਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਬਰਫੀਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਟੀਮਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੌਖਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਪੰਜ ਹੋਵੇ. 1897–1898 ਤਕ ਪੰਜ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਸਟੈਂਡਰਡ ਬਣ ਗਈਆਂ।

ਹਵਾਲੇਸੋਧੋ

ਬਾਹਰਲੇ ਜੋੜਸੋਧੋ