ਮੁੱਖ ਮੀਨੂ ਖੋਲ੍ਹੋ
ਓਸਕਾ, ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ 2007 ਆਈਏਏਐਫ ਵਰਲਡ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਦੌਰਾਨ ਜਰਮਨ ਦੇ ਜੈਵਲਿਨ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਸਟੀਫਨ ਸਟੀਡਿੰਗ ।

ਜੈਵਲਿਨ ਥਰੋਅ ਇੱਕ ਟਰੈਕ ਅਤੇ ਫੀਲਡ ਇਵੇਂਟ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜੈਵਲਿਨ, ਇੱਕ ਬਰਛਾ 2.5 ਮੀ (8 ਫ਼ੁੱਟ 2 ਇੰਚ) ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ, ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਵੈਲਿਨ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਕੇ ਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਣ ਦੋਨੋ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਹੈ ਡਿਕੈਥਲਾਨ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਹੈਪੇਟੈਥਲੋਨ ।

ਇਤਿਹਾਸਸੋਧੋ

 
ਜੈਵਲਿਨ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੈਂਟੈਥਲੈਟਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼। ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਇਕ ਪਨਾਥਨੀਕ ਅਮਫੋਰਾ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਲਗਭਗ 525 ਬੀ.ਸੀ. ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਜਾਇਬ ਘਰ।

ਜੈਵਿਨ 708 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਪੈਂਟਾਥਲਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਭਾਂਬੜ ਨੂੰ ਕੰਡਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਫਟ ਦੇ ਮੱਧ ਦੁਆਲੇ ਗਿੱਲੀ ਦਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਥਲੀਟ ਤੂਫਾਨ ਦੁਆਰਾ ਜੈਵਲ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਜੈਵਲਿਨ ਨੂੰ ਇਸ ਗੁੰਡ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਜੈਫਲਿਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਡਾਣ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

ਸੰਨ 1870 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਜੈਵਲਿਨ ਵਰਗੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣਾ ਜਰਮਨੀ ਅਤੇ ਸਵੀਡਨ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਵੀਡਨ ਵਿਚ, ਇਹ ਖੰਭੇ ਆਧੁਨਿਕ ਜੈਵਿਨ ਵਿਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੀ ਲਈ ਸੁੱਟਣਾ ਉਥੇ ਅਤੇ ਫਿਨਲੈਂਡ ਵਿਚ 1880 ਵਿਚ ਇਕ ਆਮ ਘਟਨਾ ਬਣ ਗਈ। ਅਗਲੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਨਿਯਮ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ; ਮੁੱਢਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੈਵਲ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੌੜ ਦੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸੀਮਿਤ ਰਨ-ਅਪਸ 1890 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਅਰੰਭ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਆਧੁਨਿਕ ਅਸੀਮਿਤ ਰਨ-ਅਪ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਏ।[1] :435–436

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਜੈਵਲਿਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਫਿਨਲੈਂਡ ਵਿੱਚ 1909 ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। [2] ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ। 1920 ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਕ ਹਲਕਾ, ਛੋਟਾ ਭਾਲਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਜੈਵਲਿਨ ਥ੍ਰੋ ਨੂੰ 1932 ਵਿਚ ਓਲੰਪਿਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਿਲਡਰੇਡ "ਬੇਬੇ" ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟ ਦੇ ਡੀਡਰਿਕਸਨ ਪਹਿਲੇ ਚੈਂਪੀਅਨ ਬਣੇ। [3] :479

ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇਸੋਧੋ

ਆਕਾਰ, ਸ਼ਕਲ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਭਾਰ, ਅਤੇ ਜੈਵਲਿਨ ਦੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ, ਸਾਰੇ ਆਈਏਏਐਫ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਪੁਰਸ਼ 2.6 and 2.7 ਮੀ (8 ਫ਼ੁੱਟ 6 ਇੰਚ and 8 ਫ਼ੁੱਟ 10 ਇੰਚ) ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਅਤੇ 800 g (28 oz) ਭਾਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ 2.2 and 2.3 ਮੀ (7 ਫ਼ੁੱਟ 3 ਇੰਚ and 7 ਫ਼ੁੱਟ 7 ਇੰਚ) ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਾਲਾ 2.2 and 2.3 ਮੀ (7 ਫ਼ੁੱਟ 3 ਇੰਚ and 7 ਫ਼ੁੱਟ 7 ਇੰਚ) ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਅਤੇ 600 g (21 oz) ਭਾਰ ਵਿੱਚ। ਜੈਵਿਲਨ ਦੀ ਪਕੜ, ਲਗਭਗ 150 mਮੀ (0.49 ਫ਼ੁੱਟ) ਵਿਆਪਕ, ਤਾਰ ਦੀ ਬਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੈਵਲਿਨ ਦੇ ਗੁਰੂਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ ( 0.9 to 1.06 ਮੀ (2 ਫ਼ੁੱਟ 11 ਇੰਚ to 3 ਫ਼ੁੱਟ 6 ਇੰਚ) ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜੈਵਲਿਨ ਲਈ ਜੈਵਲਿਨ ਟਿਪ ਤੋਂ ਅਤੇ 0.8 to 0.92 ਮੀ (2 ਫ਼ੁੱਟ 7 ਇੰਚ to 3 ਫ਼ੁੱਟ 0 ਇੰਚ) ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਜੈਵਲਿਨ ਲਈ ਜੈਵਲਿਨ ਦੀ ਨੋਕ ਤੋਂ)।

ਤਕਨੀਕ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈਸੋਧੋ

ਹੋਰ ਸੁੱਟਣ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਜੈਵਲਿਨ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਗਤੀ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਜਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੋਰ ਅਤੇ ਉਪਰਲੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੈਵਲਿਨ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਚੁਸਤੀ ਅਤੇ ਅਥਲੈਟਿਕਸਮ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਅਤੇ ਜੰਪਿੰਗ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਫਾਇਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਥਲੀਟ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਸਪ੍ਰਿੰਟਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਸਰੀਰਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਭਾਰੀ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਐਥਲੀਟਾਂ ਦੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।

ਸਭਿਆਚਾਰਸੋਧੋ

 
ਇੱਕ ਔਰਤ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਭਾਲਾ।

ਹਵਾਲੇਸੋਧੋ

  1. Jukola, Martti (1935). Huippu-urheilun historia (in Finnish). Werner Söderström Osakeyhtiö. 
  2. "Javelin Throw - Introduction". IAAF. Archived from the original on 6 June 2012. 
  3. Kanerva, Juha; Tikander, Vesa. Urheilulajien synty (in Finnish). Teos. ISBN 9789518513455.